Page content

Een hond uit egoïsme of uit liefde?

Het valt me op dat sommige hondenbaasjes wel heel gemakkelijk denken over de aanschaf maar ook over het “weer wegdoen” van een hond. Nam je je hond dan uit egoïsme of uit liefde? Impulsief of weloverwogen? Weet je waar je aan begon en kon je die verantwoordelijkheid wel aan? Vraag ik me dan af.

Gemak waarmee een hond aan de kant wordt gezet

De laatste tijd, lijken er steeds meer gevallen te zijn. Een andere baan, een andere relatie, een kind, een andere situatie, een andere omgeving… allemaal aanleidingen waardoor de hond het onderspit delft en aan de kant gezet wordt. Pijnlijk.

Zelf heb ik twee Labradors, een blonde reu en een zwart teefje. Een half jaar geleden zag ik dat er op Facebook een oproep werd gedaan voor een nieuwe baas voor een bruine Labrador reu. De betreffende baasjes hadden inmiddels namelijk een gezinnetje gesticht en nu was er geen plaats meer voor de lieve Bruno 🙁 Ik heb geschreven, dat Bruno wel bij mij kon komen. Ik ben altijd thuis en ga drie keer per dag met mijn honden het bos en het zwemwater in. Helaas, geen reactie. Later zag ik dat ze een nieuwe baas in de buurt hadden gevonden. Ik hoop van harte dat het goed gaat met Bruno, want hij verdient het!

Sindsdien is mijn naam door vrienden getagt bij nog twee bruine Labradors die ook niet meer welkom waren thuis bij hun baas. De ene had een nieuwe relatie die niet van honden hield, de ander was verhuisd en de hond paste niet meer bij hun nieuwe huis en omgeving?! Boos word ik ervan! Maar ik los het probleem natuurlijk niet op door een Labradoropvang te beginnen.

De verandering moet in het denken van aankomende hondenbaasjes zitten

De verandering moet hem zitten bij mensen die de keuze maken voor een hond!

Want een hond hecht aan zijn baas, nog meer dan aan zijn omgeving. Zijn baasje is heilig, zijn hele goede hondenvertrouwen waard! En dat wordt dan zomaar geschonden. Hoe kon die hond dat weten dat zijn baas niet de baas was die hij verdiende?

Telkens word ik weer verdrietig van zo’n gevalletje “de hond is teveel geworden”. Vandaar dat ik een tijd terug ook een test heb ontwikkeld om uit te zoeken welke hond bij je past. Niet dat die test nu zo volledig is, allerminst! Maar wanneer mensen mijn test doen, komen ze op mijn mailinglijst te staan en stuur ik ze wel heel veel informatie waar ze echt iets aan hebben. Waardoor ze goed na gaan denken of een hond wel iets voor ze is, of deze past bij hun leven nu en in de toekomst! Want dat is nog steeds de missie van Je Liefste Hond “Niemand meer onvoorbereid te laten beginnen aan een hond!”

Mijn tweede zorg: te weinig aandacht voor de hond

Mijn tweede zorg zijn de honden die een baas hebben die wel veel van ze houdt maar er veel te weinig voor ze is. Vaak doordat er gewerkt moet worden.

Natuurlijk begrijp ik dat er gewerkt moet worden en dat niet iedereen zich de luxe kan permitteren om thuis te zijn bij de hond. Maar je hond dagelijks vijf tot negen uur alleen laten omdat er nu eenmaal gewerkt moet worden…. dat wringt ook wel natuurlijk.

Ik ken honden die gewoon uren achter elkaar in een bench of andere zeer beperkte ruimte worden gezet, omdat de baasjes moeten werken. Pijnlijk.

Oplossingen genoeg

Dat is niet wat je een hond te bieden hebt als goede baas en ik hoop ook dat hondenbaasjes die zo met hun hond omgaan, zich dit aantrekken wanneer ze dit lezen. Doe een beroep op vrienden, buren of de hondenuitlaatservice of -opppas. Er zijn genoeg mensen die – wellicht tegen een kleine vergoeding – jouw werkende leven voor je hond een stuk aangenamer kunnen maken!

Een tijd terug heb ik twee filmpjes gemaakt van wandelingen met de hondenuitlaatservice. Wellicht vind je het leuk om ze te bekijken. Super toch als je hond zo mee op pad kan?! Hier vind je de filmpjes van Wandel & Zo en van Friends

 

Comment Section

6 reacties op “Een hond uit egoïsme of uit liefde?


Door Rense Houwing op 7 juni 2016

Wat fijn Lisette dat je zo’n test beschikbaar maakt. Ik zie bij honden die zoveel alleen zijn apathie en slomigheid. Dan lijkt het of ze het wel best vinden. Marianne


Door Ria de Wijn op 7 juni 2016

Lisette wat heb je je gevoel weer mooi verwoord. Hier in huis is onzr Happy echt happy. Dat voel ik aan hem. Hij gaat bijna overal mee naartoe en als het echt niet anders kan moet hij even in de bench. Wij zijn bijna altijd thuis, dus dat zit wel goed. Ik hoop, met jou, dat de mensen goed nadenken eer ze aan een huisdier beginnen. Je hebt ze voor hun leven lang en niet alleen als ze jong en leuk zijn maar ook als ze oud en misschien wel krakkemikkig worden. Zint eer ge begint. Ik word net verdrietig als jij als ik van die trieste verhalen lees. Hopelijk helpt jouw verhaal hier een beetje bij. Groetjes van ons allemaal.


Door Lisette - Je Liefste Hond op 7 juni 2016

Dank je wel Ria, voor je reactie! En onze groetjes terug, Lisette


Door Greetje Maenen op 7 juni 2016

Ik woon in een boerendorp. Veel honden in een hok, vol met uitwerpselen. Zogenaamd om te waken. Als ze blaffen reageert er niemand! Ik word daar heel verdrietig van als ik er met mijn hondje langs loop. Ik ben al licht paniekerig als mijn hondje te vaak aan zijn pootje knabbelt. Gewoon een wondje van een tak of zoiets, wat alweer weg is Lisette! Je kunt je dus ook té druk maken omdat je zoveel van je hond houdt, maar dat is altijd beter dan hem niet genoeg aandacht geven. Mooi dat je daar aandacht aan schenkt. Misschien worden sommige slechte baasjes daardoor wakker! Groetjes, Greetje en Teuntje


Door Monique op 9 juni 2016

Lisette,
Voor een groot deel akkoord met je blog over “Je liefste hond”. Scheer echter niet iedereen over dezelfde kam. Ook ik heb een hond, een duitse herder, hij is mijn vriend, mijn maatje en toch heb ik een adoptiegezin voor hem gezocht. Waarom? Omdat ik ziek ben, mijn rug gaat stilaan kapot en kan breken. Ik kan niet meer spelen met mijn hond, ik kan niet meer wandelen met mijn hond, hij heeft dat nodig want is pas 2. Ik kan mijn hond niet meer geven wat hij nodig heeft, ook ik moet hem soms in de kennel laten omdat ik hem er niet kan uitlaten. Mijn hond snapt het op één of andere manier wel, hij is heel voorzichtig met me maar hij is niet gelukkig, hij staat soms zo beteuterd voor het venster met zijn bal of een speeltje met de smeekbede in zijn hondenogen van “Kom aub met me spelen, kom eens naar buiten” Ik probeer, ik doe wat ik kan maar het is niet genoeg. Een maand terug zocht ik een adoptiegezin, ik wilde zelf kiezen waar en met wie mijn hond zou verder leven.
Ik leerde een gezin kennen met een groot hart voor mijn hond, ze zijn hier geweest, maakten kennis met mijn hond, het klikte tussen hen en mijn hond. Ze kwamen terug, ze kwamen me halen, 100 km om mij en mijn hond te halen. Ze wilden mij en mijn hond laten zien waar hij terecht zou komen. Er zijn 2 volwassen kinderen, ze hebben gestoeid, gespeeld samen met mijn hond. Zijn ogen blonken van het plezier, de mijne van de tranen maar ik was gelukkig te weten dat mijn hond het goed zou hebben en dat zijn adoptiegezin er heel wat tijd zullen insteken om hem een prima hondenleven te laten hebben. Nog een paar dagen is mijn hond bij me, het gezin neemt vakantie om mijn hond de eerste weken te kunnen begeleiden, er zal altijd iemand zijn voor hem, ondertussen maken ze alles in orde wat moet gedaan worden om het veilig te maken voor de hond. Ze hebben me ondertussen via sociale media, via mail, via gsm duizend en één vragen gesteld over de hond dus ze kennen hem al en ze weten ondertussen hoe ze met hem moeten omgaan.
Het zal mij pijn doen, door het venster te kijken en mijn hond niet meer te zien, niet even naar buiten te stappen om een praatje tegen hem te doen en hem een aai te geven maar ik ben gelukkig dat er een gezin is dat met hem kan spelen, joggen, rennen, ravotten en hem héél veel liefde geven.
Smijt geen steen naar iedereen die zijn hond moet wegdoen want soms zit er een verhaal achter.
Een lieve hondenpoot.


Door Lisette - Je Liefste Hond op 9 juni 2016

Dag Monique, bedankt voor jouw verhaal en het geeft gelijk aan dat er ook heel veel uitzonderingen zijn. Natuurlijk gaat mijn blog niet over een situatie waarin jij verkeerd en jij deze beslissing neemt. Ik vind het heel dapper van je en getuigen van liefde voor je hond, dat je dit doet! Mijn blog ageert tegen de mensen die er wel “veel te gemakkelijk over denken”. Ik wil graag dat zij – net als jij en de toekomstige baasjes van jouw hond – goed nadenken over waar ze mee bezig zijn en gaan als zij kiezen voor een hond. Ik wens jou veel sterkte en hoop dat je zo’n mooi contact houdt met de mensen die de nieuwe baasjes van jouw hond zullen worden! Groetjes, Lisette

Plaats een reactie


*