Page content

article content

Weer een pup na het overlijden van mijn hond

In eerste instantie moest ik er niet aan denken. Maar gelukkig is dat nu anders.

Mijn hond Cosmo en ik

Twintig jaar was ik toen ik mijn eerste Golden Retriever kreeg. Mijn maatje. De hond die wachtte tot ik lag te slapen ‘s avonds en vervolgens stilletjes bij mij in bed kroop. De hond met wie ik neus aan neus lag als ik wakker werd. Die zwarte neus en grote donkerbruine bruine ogen zal ik nooit vergeten.

Cosmo was mijn moeder’s eerste kleinhond. Iedere morgen voordat ik naar school, opleiding, stage en later mijn werk ging, bracht ik hem naar ‘oma’.

Cosmo kwam van een broodfokker

Cosmo was een zorgenkindje omdat ik hem – naïef en jong als ik was – voor een paar honderd euro via internet had gekocht. Nu weet ik dat het een grote fout was, om mijn hond bij een broodfokker te kopen. Zo houd je deze vreselijke dubieuze praktijken immers in stand… En de hondjes zijn altijd de dupe.Cosmo mijn maatje hond van broodfokker

Toen de teller van de zorgkostenvoor Cosmo na twee jaar op meer dan € 5.000,- euro stond, vertelde de dierenarts mij dat Cosmo geluk had gehad. Ik dacht daar anders over. Niet hij maar ik had geluk gehad met deze hond!

De daaropvolgende zes jaar verliepen redelijk soepel, op dieetvoer en dagelijks medicijnen na. Cosmo was mijn allerbeste vriend en ik nam hem overal mee naartoe. Hij was altijd aan mijn zijde zo jong als ik was. Vele feestjes heb ik afgezegd omdat ik Cosmo niet alleen wilde laten. We konden lezen en schrijven met elkaar en hadden aan een blik genoeg. Onze band was zo innig dat zelfs de trainer van de hondenschool verbaasd was over onze band. We waren een dreamteam en altijd samen.

Ziekte en dood

Toen Cosmo acht jaar was werd mijn vader plotseling erg ziek. Samen met mijn moeder heb ik toen huis en haard achtergelaten om hem te verzorgen. Mijn vader woonde in Duitsland dus trokken we samen met Cosmo de grens over.

Na een kleine twee jaar ging het erg slecht met mijn vader. Maar ook Cosmo werd langzaam oud. Toen hij ook weer ziek werd ben ik naar de dierenarts en naar een dierenkliniek gegaan met hem. Cosmo had pijn en was niet meer zichzelf. Niet meer de blije hond die ik altijd gekend had.

Op 1 juni 2015 – Cosmo was toen 10 jaar – heb ik hem laten inslapen omdat hij kanker bleek te hebben. Dit was niet meer te genezen en hij had veel pijn. Het voelde niet alleen alsof de grond maar heel de wereld onder mijn onder mijn voeten wegzakte toen ik mijn beste vriend moest laten gaan.  Door de morfine had Cosmo nog een opleving maar nog voordat de dierenarts de hele injectie had kunnen geven, stopte zijn hart. Cosmo viel op mijn schoot neer en waar ik zijn donkerbruine lieve ogen voorgoed sloot.

Mijn vader gunde mij een nieuwe hond

Mijn vader zag mijn verdriet en gunde mij een nieuwe hond. Hij gunde het mij, wetende dat ook hij waarschijnlijk niet lang meer onder ons zou zijn.

Ik was daar echter helemaal niet aan toe. De zorg voor mijn vader was inmiddels zo intensief geworden dat ik nee heb gezegd. Mijn doodzieke vader wilde mij een hond geven maar ik kon het niet… Wel heb ik mijn vader gevraagd hoe hij het zich dan voorstelde? Toen zei hij iets bijzonders: neem weer een Golden Retriever Marleen, een teefje, en noem haar Suzy.  Vier maanden na dit gesprek overleed mijn vader na een vreselijke strijd tegen darmkanker.

Ik kon het verdriet niet nog een keer aan

Het waren daarna mijn vrienden en familie die mij probeerden te overtuigen om weer voor een hond te gaan. Maar ik wilde het niet. Ik wilde niet nogmaals een hond verliezen. Dat verdriet.. nooit meer! Ik was in diepe rouw.

Naarmate de tijd verstreek raakte ik steeds verder in de put. Ik wandelde niet meer, kwam überhaupt amper nog buiten. Ik vereenzaamde en alles herinnerde mij aan mijn vader. We woonden afgelegen op het platteland en ik werd steeds ongelukkiger en ongelukkiger.

Tot ik op een avond in bed terugdacht aan het gesprek met mijn vader…

Toch oriënteren op een hond

De volgende dag ben ik gaan surfen op internet en kwam ik veel fokkers tegen. Ik heb meerdere van hen gebeld en vergeleken. Uiteindelijk heb ik mij op de wachtlijst laten zetten bij een verantwoorde fokker. Een fokker die is aangesloten bij de rasvereniging. Waarvan alle ouderdieren op HD en ED getest worden en ook op ichthyosis en andere mogelijke genetische afwijkingen.

Het was weliswaar een hoop geld voor een hond, maar ik steunde hiermee een fokker die niets liever wilde dan gezonde honden fokken. Hij wilde het prachtige ras Golden Retriever Golden retriever pup erkende fokker Marleen Scholein stand houden.

Pup Suzy Golden Retriever bij erkende fokker met Marleen

Twaalf Golden Retriever pups geboren

Een paar maanden later was het zover. Op 2 juni 2016 werden de pups geboren! Het waren er maar liefst twaalf!

Toen de pups vier weken oud waren en het het immuunsysteem sterk genoeg was, mochten we op bezoek komen om te kijken hoe we ons voelde bij de pups. De reis ging naar de Duitse Noordzeekust en het klikte! Langzaam begon ik mij te verheugen.

Suzy

Voor het eerst sinds een jaar begon ik weer naar iets uit te kijken. Er werd een bench gekocht en speeltjes, een riempje en een tuigje. We plaatsten ook een hek. En na meerdere bezoeken – toen de pups zes weken oud waren – werd samen met de fokker een passend hondje uitgekozen. Passend bij het nieuwe gezin.

En zo reden we twee weken later, op 2 augustus 2016 voor de vierde en laatste keer naar de Duitse Noordzee kust om Suzy op te halen. Suzy: de lievelingsbloem (een narcis) van mijn vader.

Zo begon het nieuwe leven van Suzy en mij samen…

Comment Section

3 reacties op “Weer een pup na het overlijden van mijn hond


Door Emmely op 13 april 2018

Wauwwww wat mooi geschreven


Door Aly op 13 april 2018

Prachtig en zo herkenbaar


Door Evelien op 14 april 2018

Echt heel mooi geschreven. Leuk!
Ik kan niet wachten op je volgende blog!

Plaats een reactie


*